Treingoden

Ik woon in Enschede en studeer in de Randstad, gemiddeld twee keer per week reis ik met de NS heen en weer. Mensen verklaren me voor gek omdat de reistijd ‘killing’ is. 2,5 uur in de trein. Het is  mijn levensstijl geworden gezien ik het al zo’n zes jaar doe. Ik ben een nomade van het openbaar vervoer. In deze periode heb ik crises getrotseerd, hilariteit gezien en grootschalige rampen meegemaakt.

Tijdens het vele reizen heb ik echt van alles meegemaakt. Ik zat op de voorste rij tijdens de winterdepressie van de NS. Ik heb boetes gekregen (uiteraard volledig onterecht), ik ben in aanraking gekomen met raging bitches en droogneukende stelletjes. Ik heb slechte versierpogingen moeten doorstaan, dronkenlappen over hun nek zien gaan, een vrolijke conducteur en een heleboel niet-vrolijke conducteurs gezien en me tijdens vertragingen zitten verbijten. Vertragingen. Ein-de-lo-ze vertragingen die werden verklaard door een aantal elementen: Seinstoring, wisselstoring, stroomstoring, geen machinist aanwezig, een springer, auto’s onder slagbomen, schapen op het spoor, schapen naast het spoor, mensen naast het spoor, mens en schaap op het spoor, mens en schaap in brand, brand in de tunnel. Mens en schaap in brand in de tunnel op het spoor. En. Ga. Zo . Maar. Door. Ik snap dat NS en Prorail hier weinig aan kunnen doen, maar als ze mij een euro zouden geven voor elke keer dat er iets misgaat tijdens een treinreis dan was ik nu multimiljardair.

Afijn, vandaag stapte ik voor de zoveelste keer de trein in. De zon begon te schijnen en ik dacht nog bij mezelf: “Zou het dan eindelijk eens zo zijn dat ik géén geshit krijg met de NS?” Tot en met Apeldoorn ging het goed, daarna stond er een auto vlak voor Amersfoort vast onder een slagboom waardoor ik mijn aansluiting miste op Amersfoort. Kak. Op Amersfoort werd er ook nog eens een stroomstoring aangekondigd waardoor de trein richting Rotterdam niet weg kon en ik dus aan het wachten was op _mijn_ trein die op hetzelfde spoor aan zou moeten komen.
Inmiddels had ik mijn reservetijd van 60 minuten al ruimschoots verbruikt. Modern als ik ben post ik natuurlijk gelijk een berichtje over mijn ongenoegen op Twitter en ik kwam me toch met een term: ‘Treingoden’.

Ik ben absoluut niet god-minded maar stel je eens voor: elke dag dat je met het openbaar vervoer naar je werk gaat, bidden ter bevordering van het op tijd rijden. Bidden voor een veilige overgang. Bidden voor machinisten die op tijd klaar zijn met koffiedrinken. Bidden voor genoeg saldo op je OV-chipkaart en natuurlijk bidden voor een stille, kinderloze, huppelkut-loze, geurloze coupé met een mannetje die (lekkere!) koffie rondbrengt. Om dit gedaan te krijgen moet je natuurlijk offers brengen in de vorm van koper voor de rails en naakt langs het spoor dansen in de hoop dat de Treingoden NS van de (winter)depressie afhelpen. Als je dat laatste doet help je in ieder geval mij van toekomstige depressies af, winter of niet.

Stel je nou eens voor hé, dat die treingoden wel bestaan en dat ze ontzettend gefrustreerd zijn omdat wij ze niet erkennen. Het zou een hele hoop verklaren.

Geplaatst op 27/05/2013, in Rant. Markeer de permalink als favoriet. 2 reacties.

  1. Toch wil ik even een stukje erkenning. Niet voor de Treingoden, maar voor NS en in mindere mate voor Prorail zelf.

    We hebben één van de meest complexe openbaar transportsystemen in de wereld. Ik heb de afgelopen 7 jaar véél met trein en bus gereisd. De hoeveelheid dagen dat alles goed ging, plus de dagen dat dingen niet goed gingen maar er wel voor een aansluiting of een alternatief gezorgd werd, vormen een ruime meerderheid tegenover de dagen dat het allemaal niet zo netjes verloopt.

    In het laatste geval is het vaak zo dat ik op een rit van drie uur niet veel meer dan een uur vertraging heb. En laten we vooral de informatievoorziening tijdens het hele traject niet vergeten. Niet alleen worden op alle stations tot vervelens toe alle uitzonderlijke gevallen door een monotone doch warme vrouwenstem ons bericht, maar ook tijdens een rit zelf kun je alle details van je aansluiting op het gratis internet in de intercity bekijken.

    Daar teken ik voor. Hulde voor de nationale spoorwegen.

    Like

  2. Dan heb je erg veel geluk gehad, ik heb twee jaar lang vaak dagelijk het traject Enschede – Den Haag / Rotterdam en terug moeten afleggen en elke keer ging er wel iets mis. Over tien minuten hoor je mij niet klagen, dan zorgen ze inderdaad netjes voor een aansluiting of vervangend vervoer. Ook is het geen probleem als ik nergens op tijd hoef te zijn, maar vaak als ik dit traject afleg, moet ik toch echt ergens op tijd zijn. Dan is zelfs 10 minuten te veel. Al helemaal omdat je waarschijnlijk zelf wel ruim op tijd was voor de trein. 🙂

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: