Categorie archief: Afvallen en …

Afvallen en de pil

Afgelopen weken heb ik erg vele complimentjes gekregen over hoe ik er uit zag, mensen zien dat ik ben afgevallen en dat voelt best goed. Het viel zo goed dat ik iets heb gedaan wat ik nooit eerder had gedaan: ik heb een lichtblauwe pencilskirt gekocht. Nu draag ik altijd wel een rokje, dus je vraagt je vast af: ‘what’s the big deal?’. Nouja, dat is voornamelijk het blauwe en dat ik mijn shirt IN de rok draag in plaats van er overheen (zie foto). De focus ligt dus zowel op mijn taille als op mijn kont en dat blauwe schreeuwt natuurlijk ook om aandacht.

Vroeger was ik een absolute tom-boy. Ik droeg vanaf mijn dertiende legerbroeken en bandshirts. Qua make-up had ik alleen nog maar gehoord van eyeliner en mascara. Foundation en oogschaduw waren ten boze, “dat was tenslotte voor huppelkutjes.” Ik ging alleen om met mannen en vanaf mijn vijftiende zoop ik ook als een vent en luisterde ik muziek die vele mensen in mijn omgeving toen beschreven als “boze mannen muziek”. Ik deed er alles aan om zo lomp mogelijk over te komen en ik werd op hun handen gedragen (zie foto). Toen kreeg ik een groei-spurt en de tienervetjes verdwenen en andere vetjes verschenen – op de goede plaatsen – de bandshirts werden vervangen door zwarte tanktops, de legerbroek bleef het echter nog wel een hele poos volhouden. Dit was de tijd dat ik mij op mijn best voelde, onzekerheid kende ik niet meer en de jongens die mij eerder nooit zagen staan, stonden voor me in de rij.

In de loop der tijd veranderden mijn smaak in jongens en mijn lichaam, alleen mijn eetpatroon niet. Voor ik het wist zaten de vetjes ook weer op andere plaatsen. Van de week kwam ik er echter achter wat een van de grootste boosdoeners was van mijn absurde gewichtsveranderingen. Niet zozeer alleen mijn eetpatroon, maar de pil. Mijn pa droeg het onderwerp aan toen wij aan tafel zaten te eten, een aantal dagen later heb ik mijn huisarts gebeld en die bevestigde dat – sterk – aankomen  een van de bijwerkingen was van ‘mijn’ pil. Kutzooi, dat hadden ze me best eerder mogen vertellen. Ik wist dat een aantal kilo’s aankomen mogelijk was, maar zo veel? Ik ben sprakeloos. Ik stap dus over naar een andere pil of een andere vorm van anticonceptie. Ik ben nog steeds verbaasd en lichtelijk opgelucht dat het niet slechts aan mijn eetpatroon lag.

Dames, zoek dus op internet naar de bijwerkingen van jouw pil of bel je huisarts. Het is het waard om het uit te laten zoeken. Ondertussen gaat mijn gevecht tegen de kilo’s wel gewoon door en mijn motivatie heeft dus weer een flinke boost gekregen!

Huidige afvalstand 6,5 kilo

Afvallen en emotie-eten

Het is schandalig dat ik nu alweer te laat ben met deze column. Het spijt me! Dit had te maken met school, deadlines, Dutch Distortion e.d. Zoals ik in mijn vorige column had beloofd zou ik vanaf dat moment ook de mindere ervaringen met afvallen opschrijven. Daar begin ik dus maar gelijk mee. Er is al vrij lang bekend dat ik een emotie-eter ben, als ik me naar voel dan ga ik eten om me beter te voelen. Zo was ook de afgelopen twee weken het geval.

Het eind van de minor Brand, Reputation and Design was in zicht en natuurlijk heb je dan de nodige deadlines en de onvermijdelijke stress met de projectgroep. Ondanks de zorgvuldige planning kom je er last-minute toch nog achter dat er nog te veel gedaan moet worden en dat hoofdstuk 4 toch over moet. Over de spelling zullen we het maar niet hebben, daar zit inmiddels maar liefst zes uur van mijn leven in. Dit alles had als resultaat: koekjes, chocolade en chips. Comfort food. Alle vrouwen van de wereld hebben baat bij comfort food. Het is een lifesaver maar gelijktijdig ook een gigantische bitch waar je liever niet mee in aanraking komt.
Door de schoolstress kwam er ook nog eens bij dat ik niet de tijd had om te gaan sporten, dit resulteerde ook in een soort frustratie.  Het leek er op dat moment wel op niemand het me gunde dat ik af zou vallen, wat natuurlijk bullshit was. Inmiddels is al het werk op tijd ingeleverd – ik ben nog steeds in afwachting van de cijfers –  en ben ik weer begonnen aan een nieuwe minor: Brandmanagement. Na het college van afgelopen maandag ben ik gelijk tot de conclusie gekomen dat deze minor echt helemaal mijn ding is en daarmee heb ik hopelijk  ook mijn knipperlichtrelatie met de comfort foods beëindigd.

De conclusie op de weegschaal was echter dat ik niet was aangekomen noch afgevallen. Een kleine troost. Ik ga er vanaf maandag weer flink tegenaan. “Waarom maandag?” hoor ik je denken. Nou, ik ga een kick-ass weekend tegemoet met lieve vrienden en vriendinnen. Vrijdag ga ik shoppen in en uit eten in Utrecht, zaterdag naar de film en zondag een lui dagje. Ik let uiteraard wel een beetje op wat ik eet, maar zo nu en dan wat uitzonderingen mogen best. Toch? 😉

De huidige afvalstand: 5 kilo.

Afvallen en weer opstaan

Feestdagen. Een nachtmerrie voor de afvallende vrouw, zo ook voor mij. Lekker eten, veel drank en uiteindelijk de kater en de bittere nasmaak van al dat lekkere eten:  het resultaat op de weegschaal. Na een ruime twintig minuten in de badkamer te hebben staan praten, schreeuwen en smeken tegen de weegschaal – of het a.u.b. wat mee kon vallen – ging ik er op staan. Die vier kilo van vóór de feestdagen zaten er weer aan. Kut. Ik schaamde me een beetje en wist eigenlijk niet zo goed wat ik van een column zou moeten maken. Vandaar mijn verzuim. Nu, weer twee weken later, ziet het er weer een stuk zonniger uit!

In de week na oud en nieuw, waarin ik eigenlijk mijn column zou moeten hebben geschreven, spoorde een aantal lieve vrienden en vriendinnen mij aan om wel gelijk te gaan schrijven. Want bij afvallen horen ten slotte ook tegenslagen en die moet je kunnen toegeven. Hier was ik het mee eens, maar voor mijn gevoel had ik niets te vertellen. Ik wilde wachten tot vandaag! Tot mijn grote vreugd had ik nu wel wat bereikt: In de afgelopen vier weken ben ik per week twee keer naar de sportschool geweest waarbij ik de laatste keer, met hulp van een vriendin,  de 100 sit-ups heb behaald! Ook heb ik voor het eerst in mijn leven de spieren in mijn zij getraind en kwam ik tot de conclusie dat er daadwerkelijk een spierontwikkeling zichtbaar is in mijn bovenarmen. Het gaf mij een flinke motivatie-boost en een shitload aan spierpijn de volgende dag. Dat was oprecht genieten.

Mijn ego heeft ook weer een flinke zwaai gekregen. Ik zit lekker in mijn vel en dat wordt ook door mijn omgeving opgemerkt. Veel complimentjes zijn mijn kant op gekomen en ik zou stralen. Ze vonden me er goed uitzien. Dat je dat dus al ziet in dit stadium! Na mijn val van de feestdagen ben ik dus weer opgestaan. Binnen vier weken zit ik weer op de rails. Ik ben weer afgevallen wat ik eerder kwijt was plus nog een kilootje extra! Ik neem mezelf nu ook voor om ook mijn tegenslagen op deze blog te zetten, daar wordt je tenslotte ook weer sterker van en de mede-afvallers misschien ook wel wat wijzer!

De huidige afvalstand: 5 kilo.

Afvallen en het ‘nafluit credo’

Na mijn vorige blog heb ik erg veel positieve reacties en succeswensen gekregen, waarvoor ik echt heel erg dankbaar ben want ik kan alle steun gebruiken. Ik heb wel vaak de vraag gekregen waarom ik mijn huidige gewicht niet in de blog heb gezet. Dit had één reden: ik ben er gewoon nog niet aan toe ben om dat openbaar te maken. Het komt wel als ik trots ben op mijn gewicht en daarna kunnen jullie zelf uitrekenen hoeveel ik momenteel weeg.  In dezelfde blog schreef ik over mannen die je ondanks je gewicht toch nog nafluiten. Hier ga ik vandaag verder op in.

Gewenst of ongewenst, ergens voelt het toch wel goed als die zweterige stratenmaker je nafluit als je langsloopt of als die donker gekleurde buitenlander achter je aanloopt om te vragen of je al een vriend hebt. Laatst had ik er vier binnen een week. Het ging stiekem wel een beetje op het vervelende af.  In mijn geval lach ik vriendelijk op zo’n moment, bedankt ze en loop ik snel door met een grijns op mijn gezicht. Want ja, ze vinden je blijkbaar de moeite waard – of ze zijn ernstig wanhopig.– Uiteraard ga je uit van optie 1. Wij ronde vrouwen worden ook nog eens bejubeld  in de muziek, luister maar eens naar Mika’s ‘Big Girls’, Sir Mix-a-lot’s ‘Baby Got Back’ en Queens ‘Fat Bottomed Girls’. Als ik me ergens goed door ga voelen, is het dat wel. Het is echter niet genoeg voor mij, ik wil meer! – of eigenlijk minder.

In mijn eerste blog vertelde ik dat ik vroeger uitging van het ‘nafluit  credo’ en dat het niet langer opging omdat er zat zijn mannen die op de goed gevulde vrouwen vallen. Ik wil een stapje terug, dus ging ik naar de sportschool. In verband met motivatieproblemen ga ik altijd met een goede vriendin van me. We pushen elkaar en buffelen 2,5 uur tijdens onze sportsessies. De loopband, het krachthonk en de fitnessruimte voor de sit-ups en ‘planking’ krijgen een beurt, met de hilarische gevolgen en de pijnlijke consequenties een dag later van dien.

Ik was verbaasd over hoe snel het ging. Binnen twee weken waren de eerste kilo’s er al af! Ongetwijfeld kwam dat door de intensieve sportsessies, het ‘gezonde’ eten  en de, voor mijn gevoel 900, sit-ups die ik had gedaan. Het gaat goed, ik voel me goed en zelfs de spierpijn zorgt voor een goed gevoel. Ik voel me frisser, vitter en ik zit nu al beter in mijn vel. Maatje 42, here I come!

De huidige afvalstand: 3 kilo.

Afvallen en bloggen

Na een aantal grappige columns te hebben geschreven over mijn falende afvalpogingen heb ik besloten er een meer serieuze wending aan te geven. Naast mijn gebruikelijke columns kan je hier nu ook een soort afvalverslag verwachten. Dit doe ik omdat ik een extra stok achter de deur  wil hebben en vrouwen met hetzelfde probleem het gevoel wil geven dat ze echt niet alleen staan in dit afval-drama. Dit is voor jou, de volle Nederlandse vrouw met overgewicht en voor mij.

Na talloze pogingen om toch wat kilo’s kwijt te raken zijn ze er, of weer bijgekomen, of heb ik het opgegeven met het idee “dat komt later wel”. Het was altijd één stap vooruit en twee stappen achteruit. Ik leefde onder het credo “zolang ik nog word nagefloten op straat, zie ik er nog prima uit.”
Echter gaat dit credo niet langer op. Mannen fluiten me nog vaak zat na, het is alleen jammer dat er schijnbaar toch genoeg mannen op de obese vrouw vallen. Daar ben ik er toch echt wel een van. Ik vind mezelf niet lelijk, in tegendeel. Nee. Ik wil gewoon de vele overtollige kilo’s kwijt. Ik hou van mezelf, echter heb ik momenteel iets te veel om van te houden.

Het besef knalde er pas echt goed in toen ik een rokje dat ik vorig jaar had gekocht niet meer paste. Mijn kont was te groot geworden en dat vond ik wel heel erg, ik heb voor de spiegel staan huilen. Ik heb geen maatje 42 meer, maar 46. Graag zou ik dat rokje weer passen. Er liggen nog meer rokjes in de kast van drie jaar en een kilo of dertig geleden. Dat is dan ook gelijk mijn eerste doel: het rokje weer aan kunnen. Erkenning is de eerste stap. Het stopt hier en nu. Hoi! Ik ben Viv, een ernstig goedgevulde Nederlandse vrouw en dit is mijn blogreeks “Afvallen en …”!

De huidige afvalstand: 0 kilo.

%d bloggers liken dit: