Tetten

Weet je wat mij het meeste stoort aan borsten? Wanneer men het behandelt als genitalia. Het komt iets te vaak voor dat als ik iets eet  er delen van in mijn decolleté vallen. Zo at ik laatst druiven en viel er een in mijn beha. Ik viste hem er uit en at de druif op,  vervolgens werd ik raar aangekeken omdat het ‘vies’ zou zijn. Het is opvallend; omdat het enige wat mijn borsten momenteel uitscheiden eten is. Dit is een column over de problemen waar een vrouw met flinke ‘kwaliteiten’ tegenaan loopt.

Het shop en sportleven van een vrouw met een D+ cupmaat is niet makkelijk.  Laten we beginnen met het vinden van een (sport)beha, of een goed passende blouse die goed zit bij zowel de voorgevel als de taille. Bijna onmogelijk. Het niet goedkoop beha of bikini kunnen shoppen, want wij passen gewoon niet in de confectiemaat behaatjes. Daarnaast zitten alle beha’s die je vastpakt vol met vulling – overigens ideaal als je nog een hoofdkussen zoekt. Een ander probleem waar wij rondborstige vrouwen tegenaan lopen is de tettenseksualisering; het schaamteniveau van mensen die onze memmen becommentariëren bestaat niet. De tsunami van opmerkingen is eindeloos. Als ik een foto van een avondje met vriendinnen online gooi is het gelijk raak. Gek genoeg zijn vrouwen vaak de eersten die er een opmerking over maken, dit verlaagt gelijk de drempel voor mannen om hier ook eens lekker op te reageren met “memmen!”, “tieteeeeeh” en al dat soort ongein.
Laatst had ik een discussie met mijn lieftallige vriend over de twee Jetsers die de meeste vrouwen met zich meedragen. Ik vroeg me af waarom mannen er altijd naar kijken. Hij reageerde met: “maar wij kunnen niet anders!” Toen ik vroeg waarom dat was wist hij daar geen antwoord op te geven.
Ik ben het zat. Overal waar ik kom wordt er naar mijn zusjes gestaard, en in een groot deel van de gevallen wordt er ook een opmerking over gemaakt. Ik geef eerlijk toe; ik draag weleens lage shirtjes en V-halzen vind ik erg mooi (bij vrouwen!), maar ben ik daarom gedoemd om mannen de rest van m’n leven (of in ieder geval tot mijn veertigste) te blijven betrappen als ze naar mijn boezem staren als ik met ze praat?

Wat een D+ vrouw ook doet, het decolleté is niet te verbergen. Hoge truitjes accentueren de boel, lage truitjes accentueren de boel en geen truitjes is geen optie. Voor mijn werk heb ik een minimizer beha gekocht, alleen die krengen zitten voor geen meter, dus ben ik weer overgestapt naar de normale beha. Wat uiteraard resulteerde in opmerkingen. Daarnaast ben ik op een feestje genomineerd voor de top vijf “beste tieten”. De tijd dat ik het vleiend vond is voorbij, het is gewoon onbeschoft. Als het om borsten gaat verliest men elk gevoel voor nuance. Ik ben meer dan een voorgevel met vrouw er aan vast. Als vrouwen nou eens weigeren elkaar zo openlijk te veroordelen op het figuur, dan volgt het zwakkere geslacht vanzelf.

Advertenties

Vetwegstop-top

https://i2.wp.com/www.controlfashion.nl/images/thumbs/130/640x403_sassybax-shapewear.jpgEnkele maanden geleden werd ik voor het eerst geïntroduceerd aan de ‘Zwarte Weduwe’ – een loei strakke top die alle kwabjes mooi in vorm drukt, ideaal voor als je strakke kleding draagt. In eerste instantie dacht ik “ach, dat heb ik niet nodig” maar vanaf het eerste moment dat ik mezelf in zo’n ding wurmde, was ik verkocht. En nu is het te laat.

Ik ga uit met mijn vriendinnen. Biermarathon. Zo’n uber mannelijke taak, behoeft natuurlijk wel wat vrouwelijkheid als compensatie, dus ik trek vol enthousiasme mijn leukste jurkje uit de kast. Ik trek hem aan, kijk in de spiegel en ik denk “nee”. De winterkilootjes zitten namelijk alweer trouw op hun plaats.
Ik graai ik in een van mijn mandjes en haal daar een zwarte top uit die even groot is als een babyshirtje: mijn vetwegstop-top. Met frisse tegenzin en vastberadenheid zeg ik tegen mijn spiegelbeeld “dit gaat me lukken” en na heel wat gevloek, gewrik en in een tijdsspan van twintig minuten zit dat ding eindelijk op zijn plek. Strakke jurkjes, truitjes, rokjes en bloesjes zien er opeens spectaculair uit. Ik ben een volle twee maten slanker en alles kan op een normale manier dicht. Geen lovehandles, muffintops en blubberbuik meer! Ik voelde me prachtig mooi tijdens de bieravond – de hevige pijn, het zweet en de bloedspetters die vrijkomen als je zo’n ding aantrekt laten we maar even terzijde. Overigens kunnen deze tops best sexy zijn als je de goede uitkiest! Ook moet je oppassen dat ze je jetsers niet platdrukken. Dat doet pijn en samen met je broeksmaat, krimpt ook je cupmaat. Dat willen we natuurlijk niet.

Helaas(?) is mijn vethouderhemd te vroeg overleden. Na een affaire van dik (eh-eh) vijf maanden is het afgelopen. Ik huil. Het is gemeen. Zonder deze top zie ik alle kwabjes, rolletjes en bobbeltjes opeens veel beter dan voorheen. Het afkickproces was dus ook een hel. Mijn directe omgeving kon niet meer onderscheiden of ik permanent ongesteld was geworden, in de overgang zat of dat ik gewoon last had van een winterdepressie. Ik heb het afkicken- na genoegen van mijn omgeving, maar opgegeven en –  ondanks dat ik van al mijn kilootjes houd en geen slecht zelfbeeld heb, toch maar weer een nieuwe gekocht. Het is een haat – liefde relatie, maar zo nu en dan zijn we best gelukkig samen.

Nymfo’s

Nymfomane sterft in harnasIn mijn directe en minder directe omgeving ben ik vaak vrouwen tegen gekomen die claimden een ‘nymfomane’ te zijn. “Nymfomanie is een vorm van seksualiteit bij vrouwen die gekenmerkt wordt door een libido dat sterker ontwikkeld is dan in de betreffende cultuur als normaal wordt ervaren.” Het is ongetwijfeld leuk om jezelf zo te noemen en actief te zijn op seksueel gebied, maar er zit een dunne lijn tussen nymfo, slet, lust en puberteit.

Ik kan me prima voorstellen dat het super tof is om al je vrienden en kroegmaten (met voorkeur de mannelijke) te vertellen dat je seksverslaafde bent. Mannen reageren daar erg happig op, want voor hun klinkt het natuurlijk als “ik ben echt super makkelijk” en binnen no time heb je die kerel plat. Het werkt beter dan wat voor versiertruck of openingszin dan ook. Menig “nymfo” die ik ken valt dan ook binnen de slet-categorie.
Naast vrouwen ben ik ook zat mannen tegen gekomen die claimden dat hun vriendin nymfo zou zijn. “We doen het wel drie keer op een dag!” Wat ze er dan niet bij zeggen is dat dit was in de eerste drie maanden van de relatie. Gemiddeld gezien doet een stel het 2,08 keer per week en in het begin van een relatie is dit vertienduizenddubbeld omdat: lust en hormonen. Juist.
Een verslaving is volgens definitie “compulsief gedrag dat niet onder controle kan worden gehouden, ondanks dat het misschien destructieve gevolgen heeft”. Enkele bekende seksverslaafden zijn Tiger Woods, Russell Brand en Michael Douglas. Ze gingen allen vreemd, hadden een harem van 10+ vrouwen en hadden one night stands ter afwisseling van hun willekeurige seksuele aanvaringen. Dus hé, als dat echte seksverslaafden zijn en je bekijkt hun activiteiten, moet je dan nog trots zijn op jouw zelfbenoemde seksverslaving (of dat je een vriendinnetje hebt die dat zegt)?

Dan nog even terug naar de uitleg van het begrip ‘nymfomane’. Hoe weet je in godsnaam dat jouw libido sterker is ontwikkeld dan wat als normaal wordt ervaren? Meet je dat aan de hoeveelheid Soa’s die in jouw broekje rondvliegen? Vraag je aan iedereen in je directe omgeving hoe vaak ze seks hebben? I think not. Dus hoe weet je dan wat als normaal wordt ervaren?
Onderzoekers aan UCLA hebben hersenactiviteit gemeten bij mensen die zichzelf als hyper seksueel of nymf diagnosticeerden. Daaruit bleek dat er geen verschil te zien was tussen een zelf benoemde hyper seksueel en een ‘normaal’ persoon met een hoge seksdrive.
Dus nymfomane, hyper seksueel of seksverslaafde? Sorry folks. In je directe omgeving komt het hoogstwaarschijnlijk neer op pure lust en een shitload aan hormonen. Daarnaast wordt een verslaving nog altijd gezien als psychische ziekte, dus ik raad aan om (als je je door deze column aangesproken voelt) hulp te zoeken…

Hetzelfde (Sinterklaas)liedje

https://i2.wp.com/upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/a/a7/Zwartepiet.pngElk jaar weer hetzelfde liedje. Ik probeer mezelf uit de discussies te houden. Voorgaande jaren was dit altijd gelukt, echter is het dit jaar zo geëscaleerd dat ik me er toch tegenaan ga bemoeien. Niet via Facebook – want die acties zijn zwaar irritant en nutteloos, maar via een column. Ik kan niet meer rustig mijn timeline doornemen zonder dat het ene na het andere kul argument, vage Faceboekpagina of kut grap over de afschaffing van deze traditie langskomt. Ik ben zeer geërgerd. Ik wil mijn timeline terug, dus wat schrijf ik dan: Juist. Een column.

Sinterklaas. Het is een van de diepst gewortelde tradities die onze cultuur kent. Wij waren ons nooit van enige kwaad bewust en wij hebben nog NOOIT de door de VN of Quincy geïmpliceerde blanke superioriteit bij de etnische Nederlander willen opschudden. De denkbeelden bestaan, maar hebben nog nooit een vaste voet aan de grond gehad. Tot enkele jaren geleden. Gevolgen hiervan? Er wordt een hoop shit naar boven gehaald, dingen die nooit opgeschud hadden mogen worden. Pandora’s Box is geopend. Echte racisten verschuilen zich achter de mening van de felle critici om zo hun eigen ‘onschuld’ te bewijzen en hun vervuilende ideeën te spuien als er eens een echte racisme discussie opkomt. De etnische Nederlander ziet een feest gedemoniseerd worden om hun ‘bestwil’. Dat komt hard aan.
Mijn toekomstbeeld is donker. Elke aanklacht tegen werkelijke discriminatie zal worden afgedaan als een voortzetting van deze discussie. De aanval op Zwarte Piet is een geschenk aan iemand als Geert Wilders. Hij neemt dit schot op open doel met beide handen aan om later zijn bederfelijke ideeën rond te kunnen spuien, schuilend achter zijn positie als medestrijder voor het behoud van Zwarte Piet.

Ik ga niet terugblikken op de geschiedenis van deze aloude traditie. Neen. Dat is gezegd en gedaan. Het is een leuk feest en afschaffen is wel het laatste wat ik wil, maar wat wij schijnen te vergeten is de andere kant van het verhaal: Etnische medelanders worden echt beledigd en, al dan niet door een kind, voor Zwarte Piet uitgemaakt. Het is kwetsend, wat de intentie ook was. Wij blanke Nederlanders kunnen daar geen uitspraken over doen. Wij mogen daar geen uitspraken over doen. “Ja, maar Zwarte Piet is zwart doordat hij door een schoorsteen moet, het is roet” Komt dat kroeshaar ook door roet?
Een uitspraak van één gekleurde vrouw in de VN die, voordat enkel onderzoek ook maar was uitgevoerd, een conclusie trok over dit feest betrok elk ander halfrond bij de discussie. Overigens zei ze niet eens dat ze het wilde afschaffen, nee. Ze zei dat het racisme was. Het punt waar iedereen keihard aan voorbij racet. Want de grote boze buitenlanders moeten afblijven van onze blanke traditie.
En de stem van de etnische Nederlander? Die is er wel, maar die wordt verbannen naar de zijlijn, overspoeld door de argumenten van _blanke_ Nederlanders die massaal keihard aan het roepen zijn dat het Sinterklaasfeest geen racisme is.
STOP! Denk eens na! De _blanke_ Nederlander heeft een heftigere mening over een feest waar _donkere_  mensen werken voor een blanke man, dan de kleurige ‘gedupeerden’ waar de discussie over gaat. Om deze reden denk ik dat de reacties vanuit het buitenland wel enigszins terecht zijn. Daarnaast kan je niet verwachten dat het buitenland weet wat Zwarte Piet nou is. “If it looks like a duck, walks like a duck, and quacks like a duck, it’s probably a duck.” Ik snap de felle reacties ook wel, Sinterklaas is onderdeel van onze identiteit. Maar dat neemt niet weg dat wij blanken zo hard schreeuwen dat het geen racisme is. Het is zorgwekkend.

Ja, het feest is opgezet  om naar vermoeden, de afschaf van slavernij te vieren. Ja, het is vreselijk dat mensen hier pijn aan beleven en ja, het is een geweldig kinderfeest. Maar moet Zwarte Piet zwart blijven om dit feest tot een succes te behouden? Kunnen we geen compromis sluiten, Zwarte Piet wat minder zwart maken door hem slechts wat Zwarte roetvegen op zijn gezicht te geven? Uiteraard moet deze verandering geleidelijk door gevoerd worden. Zo hebben de kinderen van nu er geen last van, de ouderen van nu hebben niets meer te zeuren, de wereld is weer gered en ik heb mijn timeline terug.

Treingoden

Ik woon in Enschede en studeer in de Randstad, gemiddeld twee keer per week reis ik met de NS heen en weer. Mensen verklaren me voor gek omdat de reistijd ‘killing’ is. 2,5 uur in de trein. Het is  mijn levensstijl geworden gezien ik het al zo’n zes jaar doe. Ik ben een nomade van het openbaar vervoer. In deze periode heb ik crises getrotseerd, hilariteit gezien en grootschalige rampen meegemaakt.

Tijdens het vele reizen heb ik echt van alles meegemaakt. Ik zat op de voorste rij tijdens de winterdepressie van de NS. Ik heb boetes gekregen (uiteraard volledig onterecht), ik ben in aanraking gekomen met raging bitches en droogneukende stelletjes. Ik heb slechte versierpogingen moeten doorstaan, dronkenlappen over hun nek zien gaan, een vrolijke conducteur en een heleboel niet-vrolijke conducteurs gezien en me tijdens vertragingen zitten verbijten. Vertragingen. Ein-de-lo-ze vertragingen die werden verklaard door een aantal elementen: Seinstoring, wisselstoring, stroomstoring, geen machinist aanwezig, een springer, auto’s onder slagbomen, schapen op het spoor, schapen naast het spoor, mensen naast het spoor, mens en schaap op het spoor, mens en schaap in brand, brand in de tunnel. Mens en schaap in brand in de tunnel op het spoor. En. Ga. Zo . Maar. Door. Ik snap dat NS en Prorail hier weinig aan kunnen doen, maar als ze mij een euro zouden geven voor elke keer dat er iets misgaat tijdens een treinreis dan was ik nu multimiljardair.

Afijn, vandaag stapte ik voor de zoveelste keer de trein in. De zon begon te schijnen en ik dacht nog bij mezelf: “Zou het dan eindelijk eens zo zijn dat ik géén geshit krijg met de NS?” Tot en met Apeldoorn ging het goed, daarna stond er een auto vlak voor Amersfoort vast onder een slagboom waardoor ik mijn aansluiting miste op Amersfoort. Kak. Op Amersfoort werd er ook nog eens een stroomstoring aangekondigd waardoor de trein richting Rotterdam niet weg kon en ik dus aan het wachten was op _mijn_ trein die op hetzelfde spoor aan zou moeten komen.
Inmiddels had ik mijn reservetijd van 60 minuten al ruimschoots verbruikt. Modern als ik ben post ik natuurlijk gelijk een berichtje over mijn ongenoegen op Twitter en ik kwam me toch met een term: ‘Treingoden’.

Ik ben absoluut niet god-minded maar stel je eens voor: elke dag dat je met het openbaar vervoer naar je werk gaat, bidden ter bevordering van het op tijd rijden. Bidden voor een veilige overgang. Bidden voor machinisten die op tijd klaar zijn met koffiedrinken. Bidden voor genoeg saldo op je OV-chipkaart en natuurlijk bidden voor een stille, kinderloze, huppelkut-loze, geurloze coupé met een mannetje die (lekkere!) koffie rondbrengt. Om dit gedaan te krijgen moet je natuurlijk offers brengen in de vorm van koper voor de rails en naakt langs het spoor dansen in de hoop dat de Treingoden NS van de (winter)depressie afhelpen. Als je dat laatste doet help je in ieder geval mij van toekomstige depressies af, winter of niet.

Stel je nou eens voor hé, dat die treingoden wel bestaan en dat ze ontzettend gefrustreerd zijn omdat wij ze niet erkennen. Het zou een hele hoop verklaren.

Klerezooi en confectieNAAD!

Ik ben een Nederlandse, volle, vrouw die van shoppen houdt. Make-up, schoenen, tassen en met name kleding gaan erg makkelijk die kleurrijke plastic tasjes in die je uitgereikt krijgt na het afronden van je koop. Zo blij als ik ben na de aankoop, zo moe ben ik na een dag shoppen. Het is namelijk stiekem best vermoeiend, frustrerend en verbazingwekkend hoe diverse winkels vele verschillende maatlabels hanteren. De ene maat 46 is namelijk de ander niet.

Ik vind het echt niet erg om een hele dag door een stad te struinen, verschillende dingen te passen en er achter te komen dat het me niet staat of dat het niet past. Ik stoeide voorheen weleens met die negativiteit, maar tegenwoordig heb ik zoiets van “jammer dan!” en loop ik weer weg of pak ik toch een ander model/een maatje groter.
Ik heb vrede met mijn omvang. Waar ik echter geen vrede mee heb is dat er topjes van maat S tot XXL in mijn kast hangen en ze zitten allemaal even goed. Ik heb er geen vrede mee dat ik rokjes in mijn lades heb liggen van maat 42 tot maat 48 en dat mijn kont er super bootylicious uitziet, zonder muffintop in de iets hogere regionen. Ik heb ook al geen vrede met dat maatje 44 van de C&A bij mij ruim uitvalt, terwijl ik de 46 van WE niet pas. Daar krijg ik mijn enkels niet eens in! Waar ik al HE-LE-MAAL geen vrede mee heb is de BIB (Big is Beautiful) lijn van H&M, waar ze de ontwerpen van H&M Divided pakken en er een meter extra stof aan hangen, zodat de volle Nederlandse vrouwen er wel in passen maar het complete model er uit valt. Nee, het idee van confectiematen is leuk, maar als elke winkel, designer en random mode-kut een andere betekenis geeft aan het cijfertje wat er in staat, heeft het absoluut geen nut.

Ik pleit al vrij lang voor één Europese regeling die vaststelt wat de precieze omtrek van een bepaalde maat zou moeten zijn. Nu zegt Google dat er al wel een is, maar dat deze nog moet worden nageleefd door meer dan een select aantal ontwerpers. Nogmaals, ik heb echt géén problemen met mijn omtrek, ik zou het alleen wel fijn vinden om in alle winkels een maat 46 te pakken die ook echt past en niet te groot of te klein uitvalt omdat de ontwerper zo’n verrekte koekwous is. Nu zijn er natuurlijk (grote-maten) winkels en ontwerpers die wel de juiste maatnotering aanhouden maar het wordt eens tijd dat de grotere retailers ook gehoor geven aan deze klaagzang. Ik ben er namelijk klaar mee.

Afvallen en de pil

Afgelopen weken heb ik erg vele complimentjes gekregen over hoe ik er uit zag, mensen zien dat ik ben afgevallen en dat voelt best goed. Het viel zo goed dat ik iets heb gedaan wat ik nooit eerder had gedaan: ik heb een lichtblauwe pencilskirt gekocht. Nu draag ik altijd wel een rokje, dus je vraagt je vast af: ‘what’s the big deal?’. Nouja, dat is voornamelijk het blauwe en dat ik mijn shirt IN de rok draag in plaats van er overheen (zie foto). De focus ligt dus zowel op mijn taille als op mijn kont en dat blauwe schreeuwt natuurlijk ook om aandacht.

Vroeger was ik een absolute tom-boy. Ik droeg vanaf mijn dertiende legerbroeken en bandshirts. Qua make-up had ik alleen nog maar gehoord van eyeliner en mascara. Foundation en oogschaduw waren ten boze, “dat was tenslotte voor huppelkutjes.” Ik ging alleen om met mannen en vanaf mijn vijftiende zoop ik ook als een vent en luisterde ik muziek die vele mensen in mijn omgeving toen beschreven als “boze mannen muziek”. Ik deed er alles aan om zo lomp mogelijk over te komen en ik werd op hun handen gedragen (zie foto). Toen kreeg ik een groei-spurt en de tienervetjes verdwenen en andere vetjes verschenen – op de goede plaatsen – de bandshirts werden vervangen door zwarte tanktops, de legerbroek bleef het echter nog wel een hele poos volhouden. Dit was de tijd dat ik mij op mijn best voelde, onzekerheid kende ik niet meer en de jongens die mij eerder nooit zagen staan, stonden voor me in de rij.

In de loop der tijd veranderden mijn smaak in jongens en mijn lichaam, alleen mijn eetpatroon niet. Voor ik het wist zaten de vetjes ook weer op andere plaatsen. Van de week kwam ik er echter achter wat een van de grootste boosdoeners was van mijn absurde gewichtsveranderingen. Niet zozeer alleen mijn eetpatroon, maar de pil. Mijn pa droeg het onderwerp aan toen wij aan tafel zaten te eten, een aantal dagen later heb ik mijn huisarts gebeld en die bevestigde dat – sterk – aankomen  een van de bijwerkingen was van ‘mijn’ pil. Kutzooi, dat hadden ze me best eerder mogen vertellen. Ik wist dat een aantal kilo’s aankomen mogelijk was, maar zo veel? Ik ben sprakeloos. Ik stap dus over naar een andere pil of een andere vorm van anticonceptie. Ik ben nog steeds verbaasd en lichtelijk opgelucht dat het niet slechts aan mijn eetpatroon lag.

Dames, zoek dus op internet naar de bijwerkingen van jouw pil of bel je huisarts. Het is het waard om het uit te laten zoeken. Ondertussen gaat mijn gevecht tegen de kilo’s wel gewoon door en mijn motivatie heeft dus weer een flinke boost gekregen!

Huidige afvalstand 6,5 kilo

Afvallen en emotie-eten

Het is schandalig dat ik nu alweer te laat ben met deze column. Het spijt me! Dit had te maken met school, deadlines, Dutch Distortion e.d. Zoals ik in mijn vorige column had beloofd zou ik vanaf dat moment ook de mindere ervaringen met afvallen opschrijven. Daar begin ik dus maar gelijk mee. Er is al vrij lang bekend dat ik een emotie-eter ben, als ik me naar voel dan ga ik eten om me beter te voelen. Zo was ook de afgelopen twee weken het geval.

Het eind van de minor Brand, Reputation and Design was in zicht en natuurlijk heb je dan de nodige deadlines en de onvermijdelijke stress met de projectgroep. Ondanks de zorgvuldige planning kom je er last-minute toch nog achter dat er nog te veel gedaan moet worden en dat hoofdstuk 4 toch over moet. Over de spelling zullen we het maar niet hebben, daar zit inmiddels maar liefst zes uur van mijn leven in. Dit alles had als resultaat: koekjes, chocolade en chips. Comfort food. Alle vrouwen van de wereld hebben baat bij comfort food. Het is een lifesaver maar gelijktijdig ook een gigantische bitch waar je liever niet mee in aanraking komt.
Door de schoolstress kwam er ook nog eens bij dat ik niet de tijd had om te gaan sporten, dit resulteerde ook in een soort frustratie.  Het leek er op dat moment wel op niemand het me gunde dat ik af zou vallen, wat natuurlijk bullshit was. Inmiddels is al het werk op tijd ingeleverd – ik ben nog steeds in afwachting van de cijfers –  en ben ik weer begonnen aan een nieuwe minor: Brandmanagement. Na het college van afgelopen maandag ben ik gelijk tot de conclusie gekomen dat deze minor echt helemaal mijn ding is en daarmee heb ik hopelijk  ook mijn knipperlichtrelatie met de comfort foods beëindigd.

De conclusie op de weegschaal was echter dat ik niet was aangekomen noch afgevallen. Een kleine troost. Ik ga er vanaf maandag weer flink tegenaan. “Waarom maandag?” hoor ik je denken. Nou, ik ga een kick-ass weekend tegemoet met lieve vrienden en vriendinnen. Vrijdag ga ik shoppen in en uit eten in Utrecht, zaterdag naar de film en zondag een lui dagje. Ik let uiteraard wel een beetje op wat ik eet, maar zo nu en dan wat uitzonderingen mogen best. Toch? 😉

De huidige afvalstand: 5 kilo.

Afvallen en weer opstaan

Feestdagen. Een nachtmerrie voor de afvallende vrouw, zo ook voor mij. Lekker eten, veel drank en uiteindelijk de kater en de bittere nasmaak van al dat lekkere eten:  het resultaat op de weegschaal. Na een ruime twintig minuten in de badkamer te hebben staan praten, schreeuwen en smeken tegen de weegschaal – of het a.u.b. wat mee kon vallen – ging ik er op staan. Die vier kilo van vóór de feestdagen zaten er weer aan. Kut. Ik schaamde me een beetje en wist eigenlijk niet zo goed wat ik van een column zou moeten maken. Vandaar mijn verzuim. Nu, weer twee weken later, ziet het er weer een stuk zonniger uit!

In de week na oud en nieuw, waarin ik eigenlijk mijn column zou moeten hebben geschreven, spoorde een aantal lieve vrienden en vriendinnen mij aan om wel gelijk te gaan schrijven. Want bij afvallen horen ten slotte ook tegenslagen en die moet je kunnen toegeven. Hier was ik het mee eens, maar voor mijn gevoel had ik niets te vertellen. Ik wilde wachten tot vandaag! Tot mijn grote vreugd had ik nu wel wat bereikt: In de afgelopen vier weken ben ik per week twee keer naar de sportschool geweest waarbij ik de laatste keer, met hulp van een vriendin,  de 100 sit-ups heb behaald! Ook heb ik voor het eerst in mijn leven de spieren in mijn zij getraind en kwam ik tot de conclusie dat er daadwerkelijk een spierontwikkeling zichtbaar is in mijn bovenarmen. Het gaf mij een flinke motivatie-boost en een shitload aan spierpijn de volgende dag. Dat was oprecht genieten.

Mijn ego heeft ook weer een flinke zwaai gekregen. Ik zit lekker in mijn vel en dat wordt ook door mijn omgeving opgemerkt. Veel complimentjes zijn mijn kant op gekomen en ik zou stralen. Ze vonden me er goed uitzien. Dat je dat dus al ziet in dit stadium! Na mijn val van de feestdagen ben ik dus weer opgestaan. Binnen vier weken zit ik weer op de rails. Ik ben weer afgevallen wat ik eerder kwijt was plus nog een kilootje extra! Ik neem mezelf nu ook voor om ook mijn tegenslagen op deze blog te zetten, daar wordt je tenslotte ook weer sterker van en de mede-afvallers misschien ook wel wat wijzer!

De huidige afvalstand: 5 kilo.

Muziekliefhebbend crimineel

Mijn nekharen gingen recht overeind staan toen ik de titel ‘Muziekvoorkeur jongeren voorspelt kans op criminaliteit’ las. Ik dacht bij mezelf “nee, hé.. Daar gaan we weer!” Dit is vast zo’n artikel waarbij wij –alternatieve muziek luisterende mensen – als moordenaars, meesterhackers, bankrovers en serieverkrachters worden afgeschilderd en onze school overhoop schieten met een zelf gekocht pistool zodra we de kans krijgen. Voorbereid op het ergste begon ik te lezen. Het kon tenslotte niet erger worden.

Het werd erger. Het artikel concludeert dat het luisteren naar alternatieve muziek “lichte criminaliteit op latere leeftijd” voorspelt. Hieronder zouden winkeldiefstal, vandalisme en vechtpartijen vallen.  Nu komt het mooiste: tot deze conclusie zijn de onderzoekers gekomen door in een periode van VIER jaar, DRIEHONDERD kinderen van TWAALF jaar oud te hebben onderzocht. kortom: weinig en pubers dus. Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar met of zonder alternatieve muziek was ik ook een ‘probleemgeval’ rond die leeftijd. Ook zijn ze lekker vaag over de zin “op latere leeftijd”. Bedoelen ze tot de leeftijd 16, 18, 20 of 50 jaar? Ik ga er maar even vanuit dat ze 16 bedoelen, gezien het onderzoek vier jaar duurt. Hoe dan ook, een probleemgeval ben je sowieso tot ongeveer je 18e. Het heet de puberteit.
De onderzoekers stellen ook dat de top-40 luisteraar geen probleemgedrag zou vertonen. Last time I checked waren deze top-40 luisteraars juist de sletjes, relschoppers en winkeldieven. De meisjes jatte make-up bij de Hema, trokken elkaars haren er uit, pakten elkaars vriendjes af en stalen sieraden bij de Clairés terwijl de jongens het rookhok sloopten en fietsen jatten. Wij ‘alternatievelingen’ zaten in een hoekje te tekenen en gitaar te spelen terwijl we toekeken hoe onze tassen over het schoolplein werden gejast door de popi-jopies. Veel meer problemen dan valse gitaren en kattengejank was er van onze kant dus niet. Het is al heel wat dat de onderzoekers ook de goede kant van deze muziek hebben weten te ontdekken. “Zo helpt het jongeren om om te gaan met problemen.” Wordt in een sidenote verteld. Wat willen ze hier trouwens mee bereiken? Een verbod op alternatieve muziek?  Dat gaat ze nevernooitniet lukken en het werpt zelfs een tegenreactie op.

Zelf beluister ik met plezier een van de zwaarste vormen van de alternatieve muziek: black en death metal. Ze brullen godslasterende teksten, grunten over moord en schreeuwen politieke statements. Toch ben ik een leuke, sociale en gezellige meid, altijd al geweest. Ik heb nog nooit van mijn leven een lammetje vermoord of een fiets gejat. Dat terwijl ik al vanaf mijn twaalfde death metal luister!
ik vind het schandalig dat zulke gereformeerde k*t onderzoeken worden uitgevoerd door muziekhaters. Deze malloten worden betaald van onze belastingcenten en ze hebben vier jaar van hun leven verdaan aan het maken van een non-onderzoek zonder valide en/of betrouwbare uitkomsten. Ga onderzoek doen naar navelpluisjes, dat is tenminste nuttig!

%d bloggers liken dit: