Afvallen en emotie-eten

Het is schandalig dat ik nu alweer te laat ben met deze column. Het spijt me! Dit had te maken met school, deadlines, Dutch Distortion e.d. Zoals ik in mijn vorige column had beloofd zou ik vanaf dat moment ook de mindere ervaringen met afvallen opschrijven. Daar begin ik dus maar gelijk mee. Er is al vrij lang bekend dat ik een emotie-eter ben, als ik me naar voel dan ga ik eten om me beter te voelen. Zo was ook de afgelopen twee weken het geval.

Het eind van de minor Brand, Reputation and Design was in zicht en natuurlijk heb je dan de nodige deadlines en de onvermijdelijke stress met de projectgroep. Ondanks de zorgvuldige planning kom je er last-minute toch nog achter dat er nog te veel gedaan moet worden en dat hoofdstuk 4 toch over moet. Over de spelling zullen we het maar niet hebben, daar zit inmiddels maar liefst zes uur van mijn leven in. Dit alles had als resultaat: koekjes, chocolade en chips. Comfort food. Alle vrouwen van de wereld hebben baat bij comfort food. Het is een lifesaver maar gelijktijdig ook een gigantische bitch waar je liever niet mee in aanraking komt.
Door de schoolstress kwam er ook nog eens bij dat ik niet de tijd had om te gaan sporten, dit resulteerde ook in een soort frustratie.  Het leek er op dat moment wel op niemand het me gunde dat ik af zou vallen, wat natuurlijk bullshit was. Inmiddels is al het werk op tijd ingeleverd – ik ben nog steeds in afwachting van de cijfers –  en ben ik weer begonnen aan een nieuwe minor: Brandmanagement. Na het college van afgelopen maandag ben ik gelijk tot de conclusie gekomen dat deze minor echt helemaal mijn ding is en daarmee heb ik hopelijk  ook mijn knipperlichtrelatie met de comfort foods beëindigd.

De conclusie op de weegschaal was echter dat ik niet was aangekomen noch afgevallen. Een kleine troost. Ik ga er vanaf maandag weer flink tegenaan. “Waarom maandag?” hoor ik je denken. Nou, ik ga een kick-ass weekend tegemoet met lieve vrienden en vriendinnen. Vrijdag ga ik shoppen in en uit eten in Utrecht, zaterdag naar de film en zondag een lui dagje. Ik let uiteraard wel een beetje op wat ik eet, maar zo nu en dan wat uitzonderingen mogen best. Toch? 😉

De huidige afvalstand: 5 kilo.

Afvallen en weer opstaan

Feestdagen. Een nachtmerrie voor de afvallende vrouw, zo ook voor mij. Lekker eten, veel drank en uiteindelijk de kater en de bittere nasmaak van al dat lekkere eten:  het resultaat op de weegschaal. Na een ruime twintig minuten in de badkamer te hebben staan praten, schreeuwen en smeken tegen de weegschaal – of het a.u.b. wat mee kon vallen – ging ik er op staan. Die vier kilo van vóór de feestdagen zaten er weer aan. Kut. Ik schaamde me een beetje en wist eigenlijk niet zo goed wat ik van een column zou moeten maken. Vandaar mijn verzuim. Nu, weer twee weken later, ziet het er weer een stuk zonniger uit!

In de week na oud en nieuw, waarin ik eigenlijk mijn column zou moeten hebben geschreven, spoorde een aantal lieve vrienden en vriendinnen mij aan om wel gelijk te gaan schrijven. Want bij afvallen horen ten slotte ook tegenslagen en die moet je kunnen toegeven. Hier was ik het mee eens, maar voor mijn gevoel had ik niets te vertellen. Ik wilde wachten tot vandaag! Tot mijn grote vreugd had ik nu wel wat bereikt: In de afgelopen vier weken ben ik per week twee keer naar de sportschool geweest waarbij ik de laatste keer, met hulp van een vriendin,  de 100 sit-ups heb behaald! Ook heb ik voor het eerst in mijn leven de spieren in mijn zij getraind en kwam ik tot de conclusie dat er daadwerkelijk een spierontwikkeling zichtbaar is in mijn bovenarmen. Het gaf mij een flinke motivatie-boost en een shitload aan spierpijn de volgende dag. Dat was oprecht genieten.

Mijn ego heeft ook weer een flinke zwaai gekregen. Ik zit lekker in mijn vel en dat wordt ook door mijn omgeving opgemerkt. Veel complimentjes zijn mijn kant op gekomen en ik zou stralen. Ze vonden me er goed uitzien. Dat je dat dus al ziet in dit stadium! Na mijn val van de feestdagen ben ik dus weer opgestaan. Binnen vier weken zit ik weer op de rails. Ik ben weer afgevallen wat ik eerder kwijt was plus nog een kilootje extra! Ik neem mezelf nu ook voor om ook mijn tegenslagen op deze blog te zetten, daar wordt je tenslotte ook weer sterker van en de mede-afvallers misschien ook wel wat wijzer!

De huidige afvalstand: 5 kilo.

Muziekliefhebbend crimineel

Mijn nekharen gingen recht overeind staan toen ik de titel ‘Muziekvoorkeur jongeren voorspelt kans op criminaliteit’ las. Ik dacht bij mezelf “nee, hé.. Daar gaan we weer!” Dit is vast zo’n artikel waarbij wij –alternatieve muziek luisterende mensen – als moordenaars, meesterhackers, bankrovers en serieverkrachters worden afgeschilderd en onze school overhoop schieten met een zelf gekocht pistool zodra we de kans krijgen. Voorbereid op het ergste begon ik te lezen. Het kon tenslotte niet erger worden.

Het werd erger. Het artikel concludeert dat het luisteren naar alternatieve muziek “lichte criminaliteit op latere leeftijd” voorspelt. Hieronder zouden winkeldiefstal, vandalisme en vechtpartijen vallen.  Nu komt het mooiste: tot deze conclusie zijn de onderzoekers gekomen door in een periode van VIER jaar, DRIEHONDERD kinderen van TWAALF jaar oud te hebben onderzocht. kortom: weinig en pubers dus. Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar met of zonder alternatieve muziek was ik ook een ‘probleemgeval’ rond die leeftijd. Ook zijn ze lekker vaag over de zin “op latere leeftijd”. Bedoelen ze tot de leeftijd 16, 18, 20 of 50 jaar? Ik ga er maar even vanuit dat ze 16 bedoelen, gezien het onderzoek vier jaar duurt. Hoe dan ook, een probleemgeval ben je sowieso tot ongeveer je 18e. Het heet de puberteit.
De onderzoekers stellen ook dat de top-40 luisteraar geen probleemgedrag zou vertonen. Last time I checked waren deze top-40 luisteraars juist de sletjes, relschoppers en winkeldieven. De meisjes jatte make-up bij de Hema, trokken elkaars haren er uit, pakten elkaars vriendjes af en stalen sieraden bij de Clairés terwijl de jongens het rookhok sloopten en fietsen jatten. Wij ‘alternatievelingen’ zaten in een hoekje te tekenen en gitaar te spelen terwijl we toekeken hoe onze tassen over het schoolplein werden gejast door de popi-jopies. Veel meer problemen dan valse gitaren en kattengejank was er van onze kant dus niet. Het is al heel wat dat de onderzoekers ook de goede kant van deze muziek hebben weten te ontdekken. “Zo helpt het jongeren om om te gaan met problemen.” Wordt in een sidenote verteld. Wat willen ze hier trouwens mee bereiken? Een verbod op alternatieve muziek?  Dat gaat ze nevernooitniet lukken en het werpt zelfs een tegenreactie op.

Zelf beluister ik met plezier een van de zwaarste vormen van de alternatieve muziek: black en death metal. Ze brullen godslasterende teksten, grunten over moord en schreeuwen politieke statements. Toch ben ik een leuke, sociale en gezellige meid, altijd al geweest. Ik heb nog nooit van mijn leven een lammetje vermoord of een fiets gejat. Dat terwijl ik al vanaf mijn twaalfde death metal luister!
ik vind het schandalig dat zulke gereformeerde k*t onderzoeken worden uitgevoerd door muziekhaters. Deze malloten worden betaald van onze belastingcenten en ze hebben vier jaar van hun leven verdaan aan het maken van een non-onderzoek zonder valide en/of betrouwbare uitkomsten. Ga onderzoek doen naar navelpluisjes, dat is tenminste nuttig!

Why so serious?

asv20402_PacifierNa het lezen van deze column en een discussie over Serious Request die ik met klasgenootjes had vanmiddag, besloot ik een reactie te schrijven. Het betreft Serious Request en hun nobele doel om kindersterfte in Afrika tegen te gaan onder het motto “Let’s hear it for the baby’s”.

Een argument tegen dit goede doel van beide partijen was: “Het geboortecijfer in Afrika ligt veel te hoog en er is te weinig geld en voedsel.” Kortom: te veel mensen, te weinig voer. Dit is een sterk en valide punt, toch vind ik het niet helemaal eerlijk om dit als tegenargument voor een doel als Serious Request te gebruiken.
Serious Request is een van de betere goede doelen van Nederland in mijn opinie, dit om één simpele reden: je weet waar je geld naartoe gaat. Het is niet zo wazig als een Unicef o.i.d. waar je een euro in stopt die zowel in Oekieboekiestan, het salaris van de directeur als in Oekraïne terecht kan komen. We herinneren ons vast ook het tsunami drama nog wel uit 2004. Massaal werd er geld gestort, uiteindelijk bleef er zelfs geld over. Dat geld werd uiteindelijk voor andere doelen gebruikt. Een ander doel dan de donateur voor ogen had. Bij Serious Request kan je er zeker van zijn dat elke cent uitgaat naar het doel waar de donateur voor gestort heeft. Daarnaast genereer je een win-win-win situatie. De DJ’s mogen weer popi-Jopie spelen, fans van de DJ’s zijn blij met een week entertainment en er wordt weer een kindje in Afrika levend geboren. Of je nou twee of twaalf kinderen hebt, een kind zou nooit dood geboren mogen worden. Qua emotionele schade doet dat meer dan goed voor je is.
Je wordt niet gedwongen om te storten, je krijgt geen collectebus onder je neus geduwd en je wordt niet doodgegooid met zielige foto’s van doodgeboren of ernstig zieke kindjes zoals vele andere goede doelenorganisaties wel doen.

Ja, het land heeft HIV patiënten. Ja, het zit vol en ja er is hongersnood. Bodemloze put of niet: als je met iets als Serious Request iets goeds kan doen voor die zwangere moeders om hun emotionele/lichamelijke pijn te besparen en er gelijktijdig zelf nog een leuk plaatje en een uurtje entertainment aan overhoud, zie ik het slechte en niet van in. Een lachende baby staat garant voor een lachende moeder. Voor hongersnoden en HIV zijn weer andere goede doelen.

Merry Armageddon and a happy apocalypse.

Na de voorspelling van de Maya’s dat op 21 december 2012 de wereld zou vergaan heb ik deze week het huis gebarricadeerd, mijn katten in veiligheid gebracht, wapens en blikvoer gehamsterd en afscheid genomen van mijn dierbaren. Armageddon, Astronomische Holocaust, Zombie Apocalyps of ‘gewoon’ het einde van de wereld. Ik ben er klaar voor.

Mijn bucketlist is nog lang niet helemaal afgewerkt, spijtig. Seks met Johnny Depp, uitgebreid shoppen met een ongelimiteerde creditcard, meedoen aan de eindejaar loterij – en winnen -, zwemmen in het geld (letterlijk) en een paleis van chocolade laten bouwen en er in wonen. Het zal er allemaal niet meer van komen nu het einde van de wereld zo dichtbij is.
Om het niet kunnen afronden van mijn bucketlist wat dragelijker te maken bedenk ik me allemaal leuke  en positieve dingen en wat we niet meer hoeven als de wereld eenmaal vergaan is: Ik hoef niet meer af te vallen, geen kerstcadeaus te kopen of kerstliedjes aan te horen – al valt die van Deadbeat wel mee –Nooit meer naar het hoofd van Martijn Krabbé te kijken of naar de slechte interviewtechnieken van Peter van der Vorst te luisteren.  Ook hoeven we nooit meer verschrikkelijke reclames te zien of te horen en worden er geen domme Facebook hoaxes meer doorgestuurd. Alle ergernissen zijn letterlijk en figuurlijk de wereld uit.

Nooit meer voetbalgeweld of grensrechtertjes doodtrappen. Geen vervelende schoonouders en verplichte familiebezoekjes. Ook de financiële crisis is opgelost want Griekenland bestaat immers niet meer. Nightwish hoeft nooit meer een nieuwe zangeres aan te nemen of te ontslaan. Daarnaast hebben we geen slecht zingende Friezen meer bij The Voice, daar ontstaat ten slotte de Zombie Apocalyps. Ook zijn we van alle kinderziektes, babysterfte en terminale ziekten  af en na de eerste paar meteorietinslagen in Ethiopië hebben we ook geen hongersnood meer. Zie je nou, het einde van de wereld is zo slecht nog niet. Om toch nog één dingetje van mijn bucketlist af te kunnen strepen mail ik naar de info@ van de officiële website van Johnny Depp. Je weet ten slotte maar nooit…

Merry Armageddon and a happy apocalypse.

Afvallen en het ‘nafluit credo’

Na mijn vorige blog heb ik erg veel positieve reacties en succeswensen gekregen, waarvoor ik echt heel erg dankbaar ben want ik kan alle steun gebruiken. Ik heb wel vaak de vraag gekregen waarom ik mijn huidige gewicht niet in de blog heb gezet. Dit had één reden: ik ben er gewoon nog niet aan toe ben om dat openbaar te maken. Het komt wel als ik trots ben op mijn gewicht en daarna kunnen jullie zelf uitrekenen hoeveel ik momenteel weeg.  In dezelfde blog schreef ik over mannen die je ondanks je gewicht toch nog nafluiten. Hier ga ik vandaag verder op in.

Gewenst of ongewenst, ergens voelt het toch wel goed als die zweterige stratenmaker je nafluit als je langsloopt of als die donker gekleurde buitenlander achter je aanloopt om te vragen of je al een vriend hebt. Laatst had ik er vier binnen een week. Het ging stiekem wel een beetje op het vervelende af.  In mijn geval lach ik vriendelijk op zo’n moment, bedankt ze en loop ik snel door met een grijns op mijn gezicht. Want ja, ze vinden je blijkbaar de moeite waard – of ze zijn ernstig wanhopig.– Uiteraard ga je uit van optie 1. Wij ronde vrouwen worden ook nog eens bejubeld  in de muziek, luister maar eens naar Mika’s ‘Big Girls’, Sir Mix-a-lot’s ‘Baby Got Back’ en Queens ‘Fat Bottomed Girls’. Als ik me ergens goed door ga voelen, is het dat wel. Het is echter niet genoeg voor mij, ik wil meer! – of eigenlijk minder.

In mijn eerste blog vertelde ik dat ik vroeger uitging van het ‘nafluit  credo’ en dat het niet langer opging omdat er zat zijn mannen die op de goed gevulde vrouwen vallen. Ik wil een stapje terug, dus ging ik naar de sportschool. In verband met motivatieproblemen ga ik altijd met een goede vriendin van me. We pushen elkaar en buffelen 2,5 uur tijdens onze sportsessies. De loopband, het krachthonk en de fitnessruimte voor de sit-ups en ‘planking’ krijgen een beurt, met de hilarische gevolgen en de pijnlijke consequenties een dag later van dien.

Ik was verbaasd over hoe snel het ging. Binnen twee weken waren de eerste kilo’s er al af! Ongetwijfeld kwam dat door de intensieve sportsessies, het ‘gezonde’ eten  en de, voor mijn gevoel 900, sit-ups die ik had gedaan. Het gaat goed, ik voel me goed en zelfs de spierpijn zorgt voor een goed gevoel. Ik voel me frisser, vitter en ik zit nu al beter in mijn vel. Maatje 42, here I come!

De huidige afvalstand: 3 kilo.

Oh, oh, Enschede

Na een ruime vijf jaar te hebben geroepen dat ik nooit in Enschede zou willen wonen, is het er in april 2012 dan toch eindelijk van gekomen. Ik heb me ingeschreven bij de gemeente Enschede en ben sindsdien officieel inwoner van Pluskut, kortom: Vivje is een import Tukker.

Ik ben een echte Randstedeling, geboren en getogen in Leiden. In de Sleutelstad heb ik mijn sporen achtergelaten en vele herinneringen gemaakt. Deze sporen wijzen  sinds 2012 officieel richting Enschede. Mijn roots zullen altijd herkenbaar blijven aan mijn ‘Leidse r’ en mijn directe mentaliteit – zeg trouwens niet dat het een ‘Gooise r’ is, want dan heb je ruzie – Leiden is leuk, maar na 22 jaar heb ik deze stad wel een keertje gezien. In de afgelopen jaren heb ik toch wel gemerkt dat de weekenden in Leiden niet meer zo spannend zijn als vroeger. Met nog een handjevol Leidse vriendjes en vriendinnetjes achterblijvende, vertrek ik. Mijn stamkroeg Lazarus is al een paar maanden mijn stamkroeg niet meer omdat ik zo vaak in Enschede zit. Ik mis het ergens wel, de goede ouwe kroeg waar ik al sinds mijn 15e kwam. Hoe vaak ik daar niet dronken ben weggefietst. Lazarus maakte plaats voor het Enschedese poppodium Atak en de Vestingbar, waar ik inmiddels ook al een goed deel van mijn studententijd heb doorgebracht.

Enschede. Er wonen geweldige mensen, het is altijd gezellig en ik voel me er echt thuis. Echter kwam dit ‘thuisgevoel’ pas tot stand in de afgelopen 6 maanden, mede omdat ik parttime introk bij mijn vriend. Ik woon nog niet fulltime in Enschede omdat ik studeer in de Randstad. Het zal waarschijnlijk wel mijn laatste jaar zijn, want mijn hart ligt bij stagelopen en afstuderen in Enschede. Dit omdat daar toch meer uitdagingen liggen op marketing en communicatiegebied, gezien het een nerd-gedreven omgeving is en nerds kunnen niet communiceren. 😉 . Of ik ook nog FC Twente supporter ga worden valt nog te bezien, stapje voor stapje integreren en vooral niet te snel willen zijn.
Het duurde even maar ik gaf er uiteindelijk aan toe. “Eens een Leidse altijd een ‘lijer’” zei Rubberen Robbie ooit. Ik blijf trouw aan mijn roots, maar Enschede… maak je borst maar nat, want jullie hebben er een ras-Leidse bij.

Afvallen en bloggen

Na een aantal grappige columns te hebben geschreven over mijn falende afvalpogingen heb ik besloten er een meer serieuze wending aan te geven. Naast mijn gebruikelijke columns kan je hier nu ook een soort afvalverslag verwachten. Dit doe ik omdat ik een extra stok achter de deur  wil hebben en vrouwen met hetzelfde probleem het gevoel wil geven dat ze echt niet alleen staan in dit afval-drama. Dit is voor jou, de volle Nederlandse vrouw met overgewicht en voor mij.

Na talloze pogingen om toch wat kilo’s kwijt te raken zijn ze er, of weer bijgekomen, of heb ik het opgegeven met het idee “dat komt later wel”. Het was altijd één stap vooruit en twee stappen achteruit. Ik leefde onder het credo “zolang ik nog word nagefloten op straat, zie ik er nog prima uit.”
Echter gaat dit credo niet langer op. Mannen fluiten me nog vaak zat na, het is alleen jammer dat er schijnbaar toch genoeg mannen op de obese vrouw vallen. Daar ben ik er toch echt wel een van. Ik vind mezelf niet lelijk, in tegendeel. Nee. Ik wil gewoon de vele overtollige kilo’s kwijt. Ik hou van mezelf, echter heb ik momenteel iets te veel om van te houden.

Het besef knalde er pas echt goed in toen ik een rokje dat ik vorig jaar had gekocht niet meer paste. Mijn kont was te groot geworden en dat vond ik wel heel erg, ik heb voor de spiegel staan huilen. Ik heb geen maatje 42 meer, maar 46. Graag zou ik dat rokje weer passen. Er liggen nog meer rokjes in de kast van drie jaar en een kilo of dertig geleden. Dat is dan ook gelijk mijn eerste doel: het rokje weer aan kunnen. Erkenning is de eerste stap. Het stopt hier en nu. Hoi! Ik ben Viv, een ernstig goedgevulde Nederlandse vrouw en dit is mijn blogreeks “Afvallen en …”!

De huidige afvalstand: 0 kilo.

Verzamelwoede

Nooit heb ik mezelf betrapt op het verzamelen van dingen, ik vond mezelf te nuchter voor dat soort ‘verslavingen’. Het neemt te veel ruimte in en er gaat bakken met geld in zitten. Nee, dat zou ik nooit doen. Zo dacht ik tot ongeveer vanochtend, toen ik mijn badkamerkastje ging opruimen. Lades VOL met make-up, nagellak, gezicht crèmes en duizend en een mini’s, testers en promotionele uitprobeer verpakkingen.  Oeps. Ik ben een cosmetica-verzamelaar.

Het besef kwam echter pas toen ik zeven halfvolle en uitgedroogde mascara’s weg moest gooien. De overvolle plank was nog niet subtiel genoeg. De rest van de make-up die ik nauwelijks meer gebruik gooide ik in de handige doosjes die ik maandelijks krijg van Glossybox “om te bewaren voor een later moment.” Glossybox biedt abonnementen aan voor make-up en cosmetica verslaafden zoals ik.  Voor €15,- per maand wordt je verrast met minimaal vijf cosmetica producten en je hoeft er werkelijk niets voor te doen. Het wordt namelijk gewoon thuisbezorgd. Het is de duivel, verpakt in een mooi doosje. Tijdens een van de Glossybox enquêtes wordt er gevraagd hoeveel je maandelijks uitgeeft aan dergelijke producten. Met een lichte blos op mijn wangen vulde ik €50,- euro in, want naast de €15,- euro die ik uitgeef aan deze box, geef ik in de stad ook nog tientallen euro’s uit aan make-up.  Heb ik het nodig? Nee.
Ook als je in mijn tas kijkt krijg je de schrik van je leven. Er zit een mascara, oogschaduw, eyeliner, lipstick en lipgloss in. Dan zijn we nog niet eens in mijn hoofdvak belandt, want daar zitten nog minimaal drie verschillende kleuren nagellak, meer lipgloss en een nagelvijl.

Om mijn verzamelwoede te bedwingen neem ik mezelf voor om pas een nieuwe oogschaduw te kopen als ik door mijn huidige voorraad heen ben. Ik lach mezelf uit, want ik weet nu al dat mij dat niet gaat lukken. Als ik een winkel inloop en even rondkijk vind ik een kleurtje wat erg lijkt op een kleur die ik al heb, alleen met meer glans en glitter. Ik koop hem. Ik heb dat specifieke kleurtjes tenslotte nog niet.
Ik ben boos op innovatie, voor het toelaten van de ontwikkeling van nieuwe technieken, texturen en kleurtjes. Het maakt de verzamelaar in mij helemaal gek, want ik wil het allemaal. Je hebt nooit genoeg en er ligt altijd weer wat nieuws klaar om de, net uitgebrachte, make-up lijn op te volgen met meer awesome producten. Als het gaat om make-up ben ik niet te houden, als ik al langs een Etos loop moet ik gewoon even naar binnen om te kijken. Douglas is mijn welbezochte minnaar en ICI Paris mijn veels te dure hoer. Helaas hou ik evenveel van ze en kan ik gewoon niet wegblijven. De cosmetic-a-holic in mij moet regelmatig bevredigd worden.

Wraakrelatie

Soms zie ik vanuit mijn ooghoek een maand/weekblad liggen waar ik eigenlijk gewoon vanaf zou moeten blijven. Nu is dat mij niet gelukt. Ik blader weleens in de zogenoemde ‘huisvrouwen magazines’ van mijn moeder, meestal gewoon voor de make-up tips of om me te verbazen over de absurdheid van “de laatste mode”. Vanochtend lag de Marie Claire op tafel en ik besloot er weer eens doorheen te bladeren. Ik stuitte op het artikel ‘Revanche!’ met als ondertitel “Waarom wegkwijnen van liefdesverdriet als je ook kunt opteren voor een wraakrelatie?” Mijn interesse was gewekt.

Na het hele artikel te hebben gelezen was ik met stomheid geslagen. De schrijfster van deze tekst, Eline Heere, beweert dat een wraakrelatie goed is voor je zelfvertrouwen, daarnaast zou je ex beseffen dat hij een grote fout heeft gemaakt door jou te laten gaan. Ik kan me hier prima wat bij voorstellen, alleen ga je op dat moment wel over een lijk: het lijk van je ‘rebound’.
Als je ex-vent nou is vreemdgegaan verdient hij inderdaad een opdonder, maar moet daarbij ook het gevoel van je nieuwe lover op het spel staan? Nee. Dat is gewoon lullig en een gevalletje ‘quid pro quo’, want wie zegt dat hij geen wraak zal nemen als hij er achter komt dat je hem ‘getoyed’ hebt? Verderop in het artikel staat inderdaad, in één schamel zinnetje, dat je moet zorgen dat de agenda van je wraakrelatie hetzelfde is als dat van jou. Maar zeg nou eerlijk, zou jij in een relatie stappen als iemand  zo op je afstapt: “Zeg, zin om mijn ex even flink jaloers te maken?” Ik in ieder geval niet.

Na enkele tussenkoppen gelezen te hebben als ‘Wraak werkt!’, ‘De geschikte minnaar’ ‘zoek een minnaar die bij je ex werkt als een rode lap op een stier’ en ‘Show-off op Facebook’ tintelt mijn hand en is mijn gezicht rood van het facepalmen. Een jaloerse ex kan erg leuk zijn, maar hij zal er echt niet wakker van liggen als ook hij een nieuwe lover heeft die net die tien kilootjes lichter is en wel een natuurlijk blonde haarkleur heeft. Een rebound en een jaloerse reactie van je ex geeft jou een tijdelijke opkikker maar uiteindelijk zal je de break-up toch in je eentje moeten verwerken. Life’s a bitch you can’t fuck. En ik blijf voortaan weer netjes van die magazines af.

%d bloggers liken dit: